Wizerunek wikinga kojarzy się najczęściej z wojownikiem w hełmie (często błędnie z rogami), który przemierza chłodne fiordy. Ale jak wyglądała ich codzienna odzież? Czym różnił się strój na wyprawy od tego noszonego w domu? Jak powstawały tkaniny i kto zajmował się szyciem?

Przyjrzyjmy się temu bliżej.

Tkaniny i surowce: od owcy do tuniki

Wikingowie wytwarzali swoje ubrania samodzielnie, od podstaw. Korzystali z naturalnych surowców:

• Wełna – podstawowy materiał, pozyskiwany z hodowanych owiec. Przędzono ją ręcznie, a następnie tkano na pionowych krosnach.

• Len – uprawiany lokalnie, wykorzystywany do lżejszej odzieży i bielizny.

• Skóry i futra – z dzikich i hodowlanych zwierząt, używane do produkcji butów, płaszczy i ocieplaczy.

Barwniki czerpano z natury: błękit z urzetu barwierskiego, czerwień z korzenia marzanny, żółć z kory olszy. Kolor tkanin często świadczył o statusie społecznym – im żywsze kolory, tym większy prestiż.

Codzienny strój wikinga

Na co dzień wikingowie ubierali się praktycznie i wygodnie.

Mężczyźni nosili:

• lnianą koszulę,

• wełniane spodnie, często z przepasanym pasem,

• proste skórzane buty lub chodzili boso.

Kobiety zakładały:

• długą lnianą suknię,

• na nią wełnianą zapaskę (tzw. apron dress) zapinaną na charakterystyczne metalowe brosze,

• w chłodniejsze dni dodatkowo wełniane peleryny lub chusty.

Ubrania miały luźny krój, dzięki czemu nie krępowały ruchów i łatwo było je warstwowo zakładać, dostosowując się do zmiennej pogody.

---

Ubrania na wyprawy i dalekie podróże

Gdy przychodził czas wypraw, ubiór wikinga musiał sprostać trudnym warunkom – chłodowi, wilgoci i długim marszom.

W skład ekwipunku wchodziły:

• tunika z grubej wełny,

• spodnie i owijki na nogi,

• wysokie skórzane buty,

• płaszcz zapinany na broszę, chroniący przed wiatrem i deszczem.

Często używano także futra jako dodatkowego ocieplenia. Wojownicy czasem zakładali kolczugi lub skórzane zbroje, ale były to raczej dobra luksusowe niż standardowe wyposażenie.

Ubrania wikingów w podróży były praktyczne, odporne na uszkodzenia, a przede wszystkim łatwe do naprawy – igła i nić były stałym elementem bagażu.

Jak wikingowie szyli swoje ubrania?

Proces był czasochłonny i wymagał wielu umiejętności:

1. Strzyżenie owiec – raz do roku.

2. Przędzenie wełny – ręcznie, przy użyciu wrzeciona.

3. Tkanie – na pionowych krosnach, zwykle przez kobiety.

4. Szycie – ubrania krojono intuicyjnie, zszywano lnianą nicią. Często łączono len z wełną w jednej części garderoby.

5. Zdobienie – stosowano hafty, wąskie tkane taśmy i metalowe brosze.

Szycie było domeną kobiet i przekazywano je z pokolenia na pokolenie. Odzież nie była masowo produkowana – każda sztuka była efektem wielu godzin pracy.

Ciekawostki:

• Niektóre spodnie miały bardzo wyszukany krój, z klinami i marszczeniami.

• Wikingowie nosili również kaptury lub czapki, szczególnie zimą.

• W grobowcach znaleziono tkaniny z dodatkami jedwabiu – dowód na kontakty handlowe nawet z Persją i Chinami.

Podsumowanie

Ubrania wikingów to coś więcej niż tylko ochrona przed zimnem – to element tożsamości, statusu i kultury. Każdy szew, każda brosza niosły za sobą historię. Ich odzież była wytrzymała, funkcjonalna i – wbrew pozorom – bardzo estetyczna.

A jeśli zainspirował Cię ten klimat północy, zajrzyj do naszej kolekcji – lniane koszule, a dla kobiet także sukienki w stylu inspirowanym epoką wikingów znajdziesz na naszej stronie: Lariko studio